Σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και στις υπόλοιπες προηγμένες χώρες του δυτικού κόσμου (Η.Π.Α., Καναδάς, Αυστραλία κλπ.), η φυσικοθεραπεία αποτελεί κοινωνικό αγαθό, δηλ. προσφέρεται προς τους πολίτες ως μέσο πρόληψης και αποκατάστασης, και μάλιστα σε πολλά κράτη χωρίς την παρέμβαση παραπομπής από ειδικό ιατρό. Στα συστήματα υγείας του εξωτερικού η φυσικοθεραπεία είναι ή 1η κατά σειρά παρέμβαση που γίνεται όταν ο ασθενής έχει μυοσκελετικό πόνο ή κινητική δυσλειτουργία. Αν αποτύχει αυτή η παρέμβαση τότε ο ασθενής παραπέμπεται στον ειδικό ιατρό (ορθοπαιδικό, νευροχειρουργό, ρευματολόγο, κλπ.) προκειμένου να διερευνηθούν περαιτέρω τα αίτια του πόνου του και η τυχόν διαφορετική αποκατάστασή του.

Αν εξετάσουμε το παράδειγμα της Αυστραλίας, μιας χώρας η οποία σήμερα έχει το υψηλότερο επίπεδο παροχής υπηρεσιών φυσικοθεραπείας παγκοσμίως, θα δούμε ότι προ 25ετίας παρουσίασαν στο υπουργείο υγείας τους,  μελέτες οι οποίες απέδειξαν ότι μακροπρόθεσμα τα οφέλη από την μεταστροφή σε μη φαρμακευτικές μεθόδους αποκατάστασης των μυοσκελετικών προβλημάτων όπως η φυσικοθεραπεία, η οστεοπαθητική, ο βελονισμός, η συστηματική άσκηση είναι πολύ μεγαλύτερα για την υγεία του πληθυσμού που υποφέρει σε σχέση με τη συνταγογράφηση φαρμάκων ή τις όποιες χειρουργικές επεμβάσεις. Οικονομοτεχνικά δε, το κόστος για το σύστημα υγείας της χώρας είναι σημαντικά χαμηλότερο.